عكس از رصدخانه آلاشت
رصدخانه آلاشت: نخستین رصدخانه استان مازندران

عكسهاي بيشتر در ادامه مطلب
رصدخانه آلاشت: نخستین رصدخانه استان مازندران

عكسهاي بيشتر در ادامه مطلب

مشخصات فني پل ورسك
این بنا از ملات سیمان و شن شسته شده و آجر ساخته شده و در ساختمان آن از آرماتور استفاده نشده است . به بیان دیگر این بنا از ملات غیر مسلح ساخته شده است .
حجم پل ورسك كه داراي ۶۶ متر دهانه قوسي و ۱۱۰متر ارتفاع از ته دره است ، جمعاً ۴۵۰۰ مترمكعب است . طول کلی پل 2/73متر است.هزينه ساخت آن در آن زمان، بالغ بر۲ميليون و۶۰۰هزار تومان بوده است . براي ساخت اين پل عظيم چندطرح مبتني براستفاده از مصالح بنايي كه بيشتر مقرون به صرفه بوده، به تصويب رسيد.پل ورسک در شمار مهمترین آثار فنی مهندسی راه آهن شمال ایران محسوب می شود و شماره ثبت تاریخی ملی آن 1534 می باشد .ورسک از جمله پلهای استراتژیک ایران است که توسط مهندسان آلمانی و اتریشیبا تضمین۷۰ ساله احداث شد.
منبع : سوادكوه آنلاين

يكي از شاهكارهاي راه آهن كشور «پل ورسك» است كه به عنوان مهمترين و مرتفع ترين پل خط آهن شمال ايران مطرح است . ازاين پل كه شهرت جهاني نيز دارد و نام آن در تمامي آثاري كه پس از پايان جنگ جهاني دوم منتشر شد ، با عنوان «پل پيروزي » ياد شده است . ساخت پل ورسك كه از مهمترين رويدادهاي فني مهندسي راه آهن كشور محسوب ميشود، توسط مهندسان آلماني و اتريشي و كارگران فني انجام شده است. به لحاظ ويژگيهاي منحصر به فرد، اين پل در فهرست آثار ملي كشورمان نيز به ثبت رسيده است .
پل ورسك كه در واقع از شاهكارهاي معماري جهان به شمار مي رود، در دره ورسك واقع در ۸۵ كيلومتري جنوب قائمشهر در محور سوادكوه قرار دارد و راه آهن سراسري تهران ـ شمال را به هم متصل ميكند. عظمت اين كه در واقع دوكوه عظيم وسخت گذر عباس آباد را به يكديگر اتصال مي دهد، حقيقتي انكارناپذير است كه حتي جهانگردان خارجي نيز به آن اعتراف دارند ودر برابر عظمت و بزرگي و اراده آهنين طراح وسازندگان آن سرتعظيم فرود ميآورند. در محور سوادكوه قرار دارد و راه آهن سراسري تهران ـ شمال را به هم متصل ميكند
توضیح : به روايت بوميان منطقه، هنگامي كه اين پل ساخته شد، به فرمان رضا شاه ، مهندس سازنده پل به همراه همسر و فرزندانش در هنگام عبور نخستين قطار از روي اين پل در زير آن قرار گرفتند تا به اين ترتيب اطمينان سازه ساخته شده، ثابت شود. آرامگاه والتر اینگر در نزدیکی پل ورسک قرار دارد .
منبع : سوادكوه آنلاين
بخش اصلی شهر امروزی قدمت چندانی ندارد، چون محل ابتدائی زندگی گروههای انسانی در چالی، تپهسر و بهویژه آبدنگهسر بودهاست. پیشهٔ بیشتر مردم چوببری و دامداری بودهاست. به مرور زمان آنها برای تأمین چوب هم چنین چرای دامهایشان به علت فاصله کم این سه منطقه از شیرگاه به صورت روزانه به جنگلهای این منطقه رفت و آمد داشتند. نتیجه این کار کوچ تدریجی آنها به شیرگاه شد و کومهها وکلبههایی ساخته شدند که آنها هم کم کم به خانههای دائمی تبدیل شدند و جمعیتی در داخل (شهرامروزی) و نواحی اطراف ساکن شدند که در اثر این کار هستهٔ وجودی شیرگاه به وجود آمد. اهالی آن روستای کوچک خانههایشان را در نواحی بالاتر میساختند تا از خود در برابر حمله دزدان و یاغیان دفاع کنند.
در دوره صفوی جاده شوسه شاهعباسی از این شهر عبور میکرد. پلهایی که امروز میبینیم یادگارانی از آن دوراناند که در زمان خود از پلهای مهم وبزرگ به شمار میرفتند.
در دوره رضاشاه، شخصی به نام هژبر باوند که به مبارزه با رضاشاه برخاست گاهی برای تأمین غذا واستراحت سپاهیانش به شیرگاه میامد و از مردم غذا و... میگرفت.
نیروهای ارتش شوروی در جریان اشغال ایران در جنگ جهانی دوم در منطقهای که به نام آنها (روس آباد) نام گرفت در نزدیکی کلیج خیل امروز (یکی از بخشهای شیرگاه) ساکن شدند.
منبع : سايت شيرگاه
شیرگاه و اطراف آن مناطق مورد توجه گردشگران دارد.
آبشار شیرگاه، در نزدیکی تونل بین جادهٔ زیراب- شیرگاه
چشم اندازها نگلی لفور در فصل بهار
زمینهای کشاورزی برج وباغهای مرکبات
ویلاهای زیبا در نوآباد کلیج خیل
رودخانه کسلاین در نارنج بُن
جنگل سمت جهاد کشاورزی
مناظر بسیار زیبای جنگلی
جنگل اندرگلی
پلهای تاریخی
آب و هوایی ملایم وخنک در بهار و تابستان
شنا در رودخانه کسلیان
منبع : سايت شيرگاه
منبع : سايت شيرگاه
شهرستان سوادكوه از نظر اقتصادی یكی از محرومترین شهرستانهای استان مازندران است.
اسپهبد خورشيد
(دوره ساساني) محور سواد کوه

برج لاجيم
(قرن پنجم) (روستاي لاجيم(سوادکوه
پادشاهان باوند اسپهبدان از 45 تا 397 ه.ق. باونديان به سبب حكومت در جبال مازندران يعني قسمت هاي سوادكوه و دودانگه كنوني ساري ( فريم) ملك جبال خوانده مي شدند. مشهور ترين ملوك اين سلسله «باو» نوه « كيوس» برادر انوشيروان ساساني ، اسپهيد شروين پسر سرخاب شهريار پسر شروين بودند.
شهرستان سوادكوه در یك دره وسیع طولانی ودر دامنه های شمالی رشته كوههای البرز مركزی واقع شده است. حوزه كلی این ناحیه از منتهی الیه جلگه های جنوبی، و 30 كیلومتری دریای مازندران آغاز ده و با شیب بسیارتند به سوی جنوب كشیده می شود. پوشش ارتفاعات تا بلندی 2000 متری سرسبز و جنگلی و از آن به بعد مرتعی، خشك با آب و هوای سردسیری می باشد.
جهت شرقی و غربی این ارتفاعات به موازات سواحل دریای خزر مانع و سد بزرگ برای تبادل جریان های جوی بین این دریا و فلات مركزی یاران بوده و جریانهای غربی به همراه ابرهای باران آوركه از غرب اروپا به ایران می رسند در كنار دیوارههای این كوهستان محبوس شده و باعث ریزش برف و باران فراوان و سودمند میشوند. بخش مركزی این رشته كوهها در سوادكوه قرار دارد. ارتفاعات و تپه ماهورهائی كه از جنوب به شمال كشیده شده اند به سرعت بلندی خود را از دست می دهند و به جلگه مازندران و بر حاشیه جنوبی شهرستان قائمشهر منتهی می شوند. آبادیهای فراوانی نیز در دل این ارتفاعات قرار داشته و در سطح شهرستان سوادپراكنده اند.
دهستان راستوپی از مجموعه كوههائی تشكیل شده كه بلندترین نقطه آن بنام قله قدمگاه، 3651 متر از سط ح دریا ارتفاع دارد. حوزه ارتفاعات و دره های شلفین نیز منطقه ولوپی را تشكیل می دهند كه ارتفاع آنها از جنوب به شمال و متمایل به شرق كاسته شده و بلندترین نقطه این ناحیه نیز 3500 متر از سطح دریا ارتفاع دارد. شهر آلاشت در ارتفاع 1800 متری شیب شرقی این ناحیه واقع شده است.
دره ها و ارتفاعات وسو یا امامزاده حسن با بلندی 2865 متر و امتداد غربی، شرقی، منطقه لفور را در غرب شهرستان سوادكوه پدید آورده اند كه دارای جنگلهای انبوه و بسیار زیبائی می باشد. منطقه كسلیان در دامنه های غربی دره اصلی سوادكوه و شرق این شهرستان دارای وضعیت مشابه دهستان لفور می باشد.
اختلاف ارتفاع زیاد در فواصل اندك و شیب زیاد زمین سبب شده است كه آب و هوا و پوشش گیاهی سوادكوه بسیار متنوع باشد.
بارندگی بیشتر در ارتفاعات این شهرستان بصورت برف در نواحی كم ارتفاع شمالی بصورت باران رخ میدهد.
نواحی قشلاقی آن در ارتفاع 200 الی 750 متر و ارتفاع بالا از 1700 متری تا نواحی ییلاقی و مراتع، كاملا متمایز از یكدیگرند. مراتع این ناحیه از بهترین و غنی ترین مرتعهای كشور بشمار میروند.
شهرستان سوادكوه از نظر اقتصادی یكی از محرومترین شهرستانهای استان مازندران است. در گذشته ای نه چندان دور مراتع غنی این منطقه منبع درآمد ساكنین آن بود و مردم این ناحیه اكنون نیز به علت شرائط مناسب اقلیمی به دامپروری اشتغال دارند. تا قبل از ملی شدن مراتع و اصلاحات ارضی سوادكوه یكی از مهمترین تأمین كننده مواد لبنی و گوشتی بازار تهران و مازندران به شمار میرفت.
در حال حاضر نیز سوادكوه از قطبهای دامپروری استان مازندران است و یكی از بهترین نژادهای گوسفند زل در این ناحیه پرورش داده میشود.
بعلت كوهستانی بودن منطقه كشاورزی در این شهرستان از رونق چندانی برخوردار نیست و در نواحی جنوبی آن كشت گندم،جو و ارزن در گذشته مرسوم بود. كشت و كار در نواحی جلگه ای شمال آن و در حومه شهر شیرگاه دارای رونق بیشتری است و برنج كاری قسمت اصلی تأمین معاش و گردش امورات اقتصادی آن بشمار می رود. در اوایل قرن چهاردهم قمری با كشف منابع عظیم زغال سنگ، در ناحیه البرز مركزی، بسیاری از بومیان این منطقه در این بخش مشغول بكار شده و كار در معادن و امور جنبی آن چهره اقتصادی سوادكوه را دگرگون نمود.
علاوه بر ذخائر عظیم ذغال سنگ، منابع معدنی دیگر مانند فلورین و سیلیس نیز از در آمدهای اقتصادی این ناحیه بشمار می رود و عده كثیری نیز در خدمات مربوط به راه آهن دولتی كشور اشتغال دارند.
جنگلهای سوادكوه، نیز نقش اندكی در امورات اقتصادی ناحیه دارند. این شهرستان دارای 1050000 هكتار جنگل آباد و مرغوب، 160000 هكتار جنگل نامناسب و 108000 هكتار مرتع می باشد.
صنایع دستی نیز در گذشته از منابع در آمد سوادكوه به شمار می رفت و در حال حاضر بعلت مهاجرت جمعیت آن و عدم توجه جوانان، بخش ناچیزی از درآمدها را بخود اختصاص داده است.
این شهرستان با توجه به دارا بودن جاذبه های متنوع گردشگری، با اجرای سیاست های مناسب در بخش گردشگری تغییرات مثبت فراوانی را در همه جوانب اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی شاهد خواهد بود.
از صنایع موجود در منطقه می توان به كارخانه چوب لاجیم، اشباع تراورس شیرگاه، كارخانه فرآورده های چوبی گله و سنگده دودانگه اشاره كرد.
از نظر سوابق فرهنگی نیز منطقه سوادكوه دارای پیشینه ای بسیار روشن در ایران بوده و شخصیت های بزرگی را در علوم مختلف به جامعه علمی كشور تقدیم كرده است. در حال حاضر نیز ساكنین این شهرستان از فرهنگ اصیل، سنتی و بسیار غنی برخوردارند كه در رفتار اجتماعی آنان نیز نمود یافته است. وسعت زیاد و شرائط سخت اقلیمی و طبیعی باعث گردیده كه به ایجاد موسسات فرهنگی و آموزش عالی در سوادكوه کمتر توجه شود ولی با روند موجود امید به توسعه آن می رود.